η φωνή σου

πρώτη σελίδα
           

η στήλη μας

   
Μετανάστης
Αδέσμευτο περιοδικό στο διαδίκτυο

Εκδίδεται από επιτροπή

metanastis@metanastis.com
 


Κι εσύ λαέ βασανισμένε πληρώνεις την αδιαφορία σου 
 
 

ΕΠΕΨ
Επιστολική Ψήφος

Λογοτεχνία της διασποράς  ΕΕΛΣΠΗ

Ελληνική Γλώσσα 

Οργανισμός 
 διεθνοποίησης
 Ελληνικής Γλώσσας
ΟΔΕΓ

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ

Ελληνική Μουσική

Τέχνη & Πολιτισμός

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΜΑΥΡΑ-ΚΟΚΚΙΝΑ 

Ποίηση

Ενδιαφέροντες
Κόμβοι

Επιστολές

Αρχείο

 Ελληνικό Θέατρο
Βούπερταλ
Griechisches Theater
Wuppertal

Αλέξανδρος ο Μέγας

Alexander der Grosse

 DIAGORAS

ΔΙΑΓΟΡΑΣ
 ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ
 

 

 

ΑΣ ...

(Στις χαμένες μητέρες του πολέμου)

 Κι ας μη χορτάσαμε της μάνας μας το γάλα
Κι ας μη γευτήκαμε το χνώτο της, το χάδι, το φιλί
Κι ας μας σκορπίσανε στ' ανέμου τη ζαλάδα
Μίση και πάθη ήταν μιας ανθρώπινης φυλής...

 Κι αν τα φτερά στις πλάτες μας δεν είχανε δεθεί
Κι αν της ψυχής αδένες μας δεν είχανε πιαστεί
Κι αν έφτανε στα μάτια μας παράξενη γυαλάδα
Τάμα ήταν ανθρώπινο, ευχή, να διώξουν την κατάρα ...

 Τι κι αν εσύ κουράστηκες και μόχτησες πολύ
Τι κι αν αυτός  αγέρασε στην αγκαλιά της γης
Τι κι αν εμέ παρέσυρε τ' ανέμου η άγρια οργή
Φτάνει κοντά μας, αδερφοί, της μάνας μας μορφή ...

 Τι κι αν περάσανε, θα πεις, χρόνια άδεια, πολλά
Τι κι αν χαθήκανε, θα πει, τα νιάτα κι η ορμή
Τι, θε να πω κι εγώ, κι απέρασε η κατάρα
Τον Γολγοθά αδέρφια μου τον ζήσαμε μαζί...

Τι κι αν εσύ τον ένιωσες ωμό, στεγνό και δυνατό
Τι κι αν εσέ σε παίδεψε σ' έλιωσε με τη γη
Τι κι αν εμένα μ' έριξε μακριά σε ξένη γη
Τρέξτε κοντά αδέρφια μου να σμίξουμε μαζί...

Σα δένδρο γέρικο που διψά και πάει να ξεραθεί
Ρίζα που σάπισε βαθιά και λιώνει σαν κερί
Σαν φύλο που κουράστηκε και πάει πια να χαθεί
Κοντοσταθείτε αδέρφια μου να κράξουμε μαζί,
μη γέρνεις δένδρο, μη...

Και να, σαν όραμα φτάνει η άγια μορφή της
Αχνός σαν ασπροσύννεφο που βγαίνει την αυγή
Σαν πέπλο ρόδινο απαλό απλώνεται η ανάπνα
Χέρια θωρούμε ανοιχτά, μάτια και άπειρα τα χάδια...

Κι όπως σαν δροσοστάλαγμα μας πέφτουνε τα δάκρυα
Κι εγώ, κι εσύ, κι αυτός σαν γη που έχει μαραθεί
Κορφές αλύγιστες, στητές από τα ξεροβόρια
'Ανθη θαρρώ πως βγάζουμε, γινόμαστε περβόλια...

 Κι έλιωσε ο ήλιος στο χρυσό, μέθυσε ο ουρανός
Λογιών πουλιά μαζώχτηκαν και υμνούν τούτη την ευλογία
Τραγουδιστά κι ο άνεμος θροεί, φέρνει μια οπτασία
Και να θωρούμε ζωντανή, εσύ, αυτός κι εγώ
της μάνας μας άγια εικόνα...

Κι ας μη χορτάσαμε της μάνας μας το γάλα
Κι ας περιπλανηθήκαμε σαν ίσκιοι στη ζωή
Κι ας το θελήσανε οι άνθρωποι και 'σπειραν την κατάρα
Μάνα εσύ τα σκόρπισες και φώτισες σαν ήλιος τη ζωή...

Ρίξτε τους σπόρους σας παντού και κράξτε δυνατά
Βόλια, μαχαίρια και καημούς, Μάνα καμιά, ποτέ μην ξαναζήσει
Μάνα αν χάσεις από μικρός και μείνεις ορφανός
Είσαι χαμένος, άμοιρος και πάντα μοναχός...

 Αδριατική θάλασσα 23.08.1995

Από την ποιητική συλλογή: «Ψάχνοντας στ' αχνάρια σου ζωή»

Βάϊος Φασούλας
pelasgos@fasoulas.de

www.fasoulas.de

 

 

 

Όταν "κοιμάσαι" άλλος  γράφει ιστορία
ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ

 Εμείς το αραχάνθος τα σκορπίδια, οι διάττοντες, επιβήτορες στη ξένη γη, μέσα στο σκοτάδι της μέρας, στ' αχνάρια του Διογένη, με τη βούληση μας, να θεμελιώσουμε την υποδομή του ελληνικού οράματος. Να βρούμε τη χαμένη μας ταυτότητα...!
Μάγειρας

 Όποιος ελέγχει το παρόν,
ελέγχει και το παρελθόν.
 Όποιος ελέγχει το παρελθόν,
"καθορίζει"
το μέλλον
George Orwell

    Θερμοπύλες
Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των
Ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες
Ποτέ απ' το χρέος μη κινούντες.
Δίκαιοι κ' ίσιοι σ' όλες των τες πράξεις.
Αλλά με λύπη κιόλας κι ευσπλαχνία.
Γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
Είναι πτωχοί, πάλ' εις μικρόν γενναίοι,
Πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε.
Πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.
Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
Όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
Πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος.
Κ΄ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Κ.Καβάφης 1903

 

Το κείμενο εκφράζει την άποψη του συγγραφέα
κεντρική σελίδα

ΑΡΧΕΙΟ

Ούλε τε καί μάλα χαίρε, θεοί δέ τοι όλβια δοίεν
Νά είσαι καλά καί νά χαίρεσαι, οι θεοί δέ νά σού δίδουν ευτυχία. (Οδύσσεια Ω 402.)